Lucky Star - στον αστερισμό της Τονπαίρνου

Υπάρχει ένας λόφος αγαπημένος κάπου στην πόλη, που συνηθίζω κάθε μεσημέρι να πηγαίνω για τρέξιμο. Δεν είναι μόνο το τρέξιμο που κάνει καλό, είναι και η ηρεμία που υπάρχει εκεί επάνω, όπου οι θόρυβοι της πόλης που ακούγονται από μακριά δεν είναι τόσο ενοχλητικοί. Φυσικά δεν είμαι ο μόνος, καθώς και άλλοι άνθρωποι μοιράζονται την ίδια ιδέα με εμένα αλλά δεν ξέρω το κατά πόσο μοιράζονται και τις ίδιες σκέψεις. Θα κάνω μια απόπειρα, όμως να μπω στο μυαλό τους έστω κι αν αυτό είναι πιθανώς λιγότερο πρόστυχο και διεστραμμένο από το δικό μου.
Ο Παίδαρος. Κάπου μεταξύ 30 και 35 χρονών, ο παίδαρος του λόφου δεν είναι τόσο παίδαρος όσο νομίζω αλλά σαφώς αποτελεί την καλύτερη εμφάνιση (μετά τη δική μου, μην ξεχνιόμαστε). Ντυμένος με απλές φόρμες, χωρίς κάτι ιδιαίτερο, έρχεται, κόβει μερικές βόλτες και φεύγει, αφού πρώτα με έχει αναστατώσει. Όπως είπα και πριν δεν έχει τίποτα το φοβερό αλλά εγώ για απροσδιόριστους λόγους τον βρίσκω σαν τον σέξυ γιατρό του Lost και δεν είναι λίγες οι φορές που φαντάζομαι να σκοντάφτει, να πέφτει κάτω κι εγώ να σπεύδω να του προσφέρω τις πρώτες βοήθειες.
Εγώ: Χτυπήσατε! Πωπω ένα τραύμα στη μαρμαροσμιλεμένη γάμπα σας! Σταθείτε να σας το δέσω, σκίζοντας το λευκό, κολασμένα στενό μπλουζάκι μου, γνωστής μάρκας, για να σας φτιάξω επίδεσμο.
Εκείνος: Πωπωω…χαλάσατε το μπλουζάκι! Κάνει και κρύο σήμερα και θα παγώσει το από ότι βλέπω γρανιτένιο στήθος σας που ξεπροβάλει από το ξεσκισμένο πλέον λευκό, γνωστής μάρκας μπλουζάκι σας…
Εγώ: Δεν πειράζει. Είμαι γνωστός για την αυτοθυσία που δείχνω στα τεκνά.
Εκείνος: Νομίζω πως δεν θα μπορέσω να σας αντισταθώ για πολύ. Είστε ακαταμάχητος, αν και είμαι straight πάππου προς πάππου.
Εγώ: Αγαπητέ μου, ένας βασικός κανόνας της Βιολογίας είναι ότι απέναντι στον profusion δεν υπάρχει ανοσία…
Κάπου εκεί έχω ήδη φτάσει στην ανηφόρα και με τη γλώσσα κρεμασμένη έξω δεν είναι δυνατό να κάνει κανείς όνειρα.
Η στριμμένη. Δεν ξέρω γιατί αλλά αυτή η κοπέλα μου βγάζει μια στριμάδα άλλο πράγμα. Έρχεται, κάνει το τρέξιμό της αλλά έχει ένα τόσο δηθενισμό κι ένα τόσο αφ’ υψηλού στο ύφος της που δεν ταιριάζει ούτε στο τοπίο αλλά ούτε στον αχλαδόσχημο κώλο της. Σε κοιτάζει με την άκρη του ματιού να περνάς και νιώθεις πως σε μισεί. Πάω στοίχημα πως μόλις με βλέπει σκέφτεται: “οι τρίχες του μουνιού μου καρφίτσες στα μάτια σου, καραγκιόζη”. Είναι πολύ πιθανό πως έχει διαπιστώσει τη χημεία ανάμεσα σε μένα και τον παίδαρο (λέμε τώρα χημεία, όπως λέμε τώρα και παίδαρο) και έχει σκάσει, έχει φάει τα λυσσιακά της γιατί αυτή περνάει και ρίχνει η Δάφνη τα φύλλα της από τη γκαντεμιά και τη στριμάδα, ενώ το κάθε πεύκο με το που τη βλέπει εύχεται να ήταν καυσόξυλο σε παϊδακερί στα Βλάχικα της Βάρης παρά να στέκεται στο λόφο και να βλέπει τα μούτρα της. Για να καταλάβετε τι ανάποδη είναι, όλοι μας τρέχουμε δεξιόστροφα το λόφο, εκείνη είναι η μόνη που τον πάει αριστερόστροφα. Αλλά και τα κωλομέρια της, από όσο έχω παρατηρήσει, το ίδιο ανάποδα με την αφεντικίνα τους είναι. Στρίβει δεξιά και το κωλομέρι πάει αριστερά από μόνο του, λες και δεν θέλει να την ακολουθήσει, ως κι αυτό τη σιχάθηκε.
Το ατίθασο νιάτο. Όταν τον είδα την πρώτη φορά άρχισα να ωρύομαι I see dead people! και I see dead people! Ήταν τότε που έσπασα το προσωπικό μου ρεκόρ στο τρέξιμο σε λόφο, επειδή δεν μπορούσα να φανταστώ πως δεν ήταν φάντασμα που είχε στοιχειώσει το αγαπημένο μου λόφο αλλά “ζωντανός” άνθρωπος. Με τον καιρό τον συνήθισα όμως. Με μια τεράστια κοιλιά, απομεινάρι εκατοντάδων καφασίων μπύρας και πολλών ψαρόβαρκων καλαμαρακίων, όπως και στάνεων αιγοπροβάτων που είχε καταναλώσει, έδειχνε κάπως παράξενος μέσα σε εκείνη την τσιτωμένη μπλουζίτσα, για αυτό και τον πέρασα για το φάντασμα του Κρασοπατέρα. Μετά βέβαια τον συνήθισα και αυτόν και την κοιλιά του και τα μπεγλέρια του που (δυστυχώς) διαγράφονται μες στη φόρμα του να πηγαίνουν πέρα δώθε σε κάθε του απόπειρα να τρέξει. Και μόνο τότε συνειδητοποίησα αυτό που λέει ο κόσμος, ότι κάθε βήμα είναι προς το θάνατο. Πάντως δεν σταματάει να με εκπλήσσει κάθε φορά που συμπληρώνοντας έναν κύκλο τρεξίματος τον συναντάω να είναι ακόμη ζωντανός.
Το κομάντο. Σαρανταφεύγα προς πενηνταέρχομαι ο τύπος, αναπολεί την προηγούμενη εικοσαετία, πιθανώς και τη θητεία του στα ΟΥΚ που όλοι όσοι υπηρέτησαν εκεί έχουν να το λένε για όλη τους τη ζωή λες και ο James Bond και ο Rambo να ήταν αδερφούλες μπροστά τους. Το τι τρεξίματα κάνει, το τι πους απς στα παγκάκια, το τι να κρέμεται από τα κλαριά, ζαλίζεσαι να τη βλέπεις τη σβούρα. Με τη διαφορά ότι είναι από αυτή τη γυμναστική που λέγεται “του κώλου”, διότι η μη - κώλου γυμναστική δεν είναι ένα πους απ κι αυτό μισό, ούτε και να κρατιέσαι από το κλαρί ίσα για να σε δει ο άλλος που περνάει, ενώ μετά αποχαυνώνεσαι στο κινητό μέχρι να περάσει ο επόμενος για να κάνεις τη φιγούρα σου. Μου θυμίζει κάτι πουρολόβερς που πάνε πουρνό πουρνό στην τράπεζα, σηκώνουν το εφάπαξ για να το επιδείξουν σε καμιά μαθητριούλα μπας και τους κάτσει (αν και η μαθητριούλα δεν θέλει να ‘χεις φουσκωμένη τσέπη αλλά φουσκωμένο καβάλο) και μετά κατά τις 13.30 σπεύδουν να το ξαναβάλουν στη θέση του και μένουν με τα γνωστά κέρματα.
Το Emo. Αυτό τι ρόλο βαράει στο λόφο, δεν έχω καταλάβει. Έρχεται, κάνει ένα γύρο με το ζόρι ντυμένο σαν κάτι γερομπαμπαλήδες με ένα σωρό φορεσιές και μετά κάθεται στο αμάξι, προφανώς κλαίγοντας τη μοίρα του. Άσε δε τα τσιγάρα. Ένας γύρος περπάτημα, μισό πακέτο κάπνισμα το πάει. Αφήστε που έχω την εντύπωση πως κάθε φορά που κάνει ένα γύρο ολόκληρο του μακραίνει και το μαλλί. Για να καταλάβετε, όταν τον πρωτοείδα είχε ένα καρεδάκι φτυστό το τότε καρέ της Βικτώριας Μπέκαμ, την επομένη έφερνε αρκετά σε Τατιάνα και μόλις χθες σε Στέλλα Μπεζεντάκου αλλά στο πιο κλαψομουνέ και στο ίδιο χαζό ακριβώς.
Πέρα από όλα αυτά όμως, ξέρετε καλά πως η φαντασίωση δεν έχει λογική. Ναι, είχα λυσσιάξει να παίξω λίγο με το ας το πούμε τεκνό, οπότε βλέποντάς το από μακριά να περπατάει μιλώντας στο κινητό, βάζω στο δικό μου να παίζει Madonna και μόλις με πλησίασε, κοιτάζοντάς τον περίπου κατάματα σιγοντάριζα τη ντίβα: “you may be my lucky star, but I’ m the luckiest by far”. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, απάντησε σε κάτι που του είχαν πει: ” Αφού σου λέου, τον παίρνου και δεν απαντάει”. Άντε να τον “πάρεις” μετά από εκείνο το “τον παίρνου”…

Kinky Post: ο τελευταίος(;) πειρασμός

Νωρίς το βράδυ της Τρίτης ένας νεαρός άντρας, ο profusion, έκανε περίπατο στο κέντρο της Αθήνας. Κανονικά βαριέται τον πολύ κόσμο και θεωρεί χάσιμο χρόνου το να χαζεύει στις βιτρίνες αλλά εκείνη τη στιγμή αυτό ήθελε και αυτό έκανε. Δεν ήταν και τόσο άσχημο τελικά να ανακατευτεί με τον κόσμο και να κάνει ό,τι κάνουν όλοι, απλά είχε ξεσυνηθίσει. Προσπάθησε να μη σκέφτεται τίποτα, να αδειάσει το μυαλό του και να το αφήσει να δεχτεί την κάθε σκέψη χωρίς να την επεξεργαστεί - ένα πείραμα που είχε περίπου καταστροφικά αποτελέσματα καθώς η ανθρώπινη φύση είναι τόσο μα τόσο επιρρεπής, όπως θα δείτε στη διήγηση του πειρασμού, αμέσως παρακάτω.

Είχε πολύ καιρό να περπατήσει μέσα στο πλήθος και λες και για πρώτη φορά παρατηρούσε πως γύρω του κυκλοφορούσε όμορφος κόσμος. Κόσμος που δυνητικά ήταν fuckable, lickable, suckable και όλα τα εις -able. Και πως να μην ήταν, άλλωστε, στο μυαλό ενός θεωρητικού λιγούρη; Και λέμε “θεωρητικός” γιατί στην πράξη ήταν που τα χάλαγε, ως συνήθως, αφού του αρκούσε να φτιάξει σενάρια στο μυαλό του για να νιώσει ηδονή, χωρίς απαραίτητα να τα πραγματοποιήσει κιόλας.
Εκείνη τη στιγμή, ανηφορίζοντας λίγο μετά την Καπνικαρέα, είδε δυο μπατσάκια, μαθητευόμενα προφανώς να προπορεύονται, έχοντας στο ένα πλευρό το όπλο και στο άλλο το κλομπ. Μίκρυνε η κόρη του οφθαλμού του καθώς σκέφτηκε να πάει και να τα χιλιοπαρακαλέσει, να πέσει στα πόδια τους να τον αφήσουν να χαϊδέψει τα κλομπ τους αργά και βασανιστικά. Να επικαλεστεί τα πιο φιλάνθρωπα αισθήματά τους να του περάσουν χειροπέδες, να τον κάνουν μαύρο στο ξύλο και τα δύο μαζί και στο τέλος να τον σημαδέψουν με τα … όπλα τους. Αλλά σαν ομίχλη έφυγε ο πειρασμός απ’ τα μάτια του και παρατήρησε πως, χωρίς να το καλοκαταλάβει είχε ταχύνει το βήμα του και ήδη τα είχε προσπεράσει. Αναστέναξε ανακουφισμένος. Ένα απλό όνειρο ήταν, δεν είχε υποκύψει. Στρίβοντας στη γωνία αρκετά χαρούμενος που όλα ήταν στο μυαλό του, έπεσε πάνω σε έναν που έψηνε κάστανα. Ανήμπορος να προβάλει αντίσταση, έπιασε τον εαυτό του να κάθεται πάνω στο μαγκάλι. Ανυπόφορη ζέστη, κάψιμο κανονικό απλώθηκε στο κορμί του αλλά του άρεσε. Και όσο ο κώλος του γινόταν κοτλέ από την πυρακτωμένη σχάρα, εκείνος σήκωσε το μπλουζάκι του, πήρε μερικά καυτά κάστανα κι άρχισε να τα ακουμπάει στο στήθος του απολαμβάνοντας την οσμή της σάρκας που κοκκίνιζε από τη ζέστη, ενώ ο καστανάς δεν πίστευε στην τύχη του να γίνει μάρτυρας ενός θεάματος τόσο ηδονικού, σχεδόν βλάσφημου. Και πάλι όμως σαν καπνός χάθηκε το όραμα από μπροστά του και ιδρωμένος και ταραγμένος κοίταξε τον καστανά που γύριζε τα κάστανα στη σχάρα. Ανόητη ανθρώπινη φύση!
Έφυγε κι από εκεί αρκετά ταραγμένος, σκόνταψε σε ένα πλακάκι αλλά κράτησε την ισορροπία του. Μια μαμά αγόραζε ένα κουλούρι για το μικρό της παιδί, από έναν πάγκο που πάνω του είχε κουλούρια, ζαχαρωτά, ντόνατς και χίλια δυο άλλα. Πήρε μερικά από αυτά στα χέρια του και άρχισε να τα αλοίφει επάνω του…σοκολάτες γέμισαν το κορμί του που από τη ζέστη του άρχισαν να λιώνουν και να σχηματίζουν γλυκά αυλάκια πάνω του. Κάποιοι αλλοδαποί, Ρώσοι προφανώς, που περνούσαν χασκογελώντας με ένα μπουκάλι βότκα στο χέρι, τα έχασαν μόλις τον είδαν να αρπάζει το μπουκάλι από τα χέρια τους, να πίνει μερικές γουλιές και να χύνει το υπόλοιπο πάνω στη σοκολάτα του κορμιού του. Κάτι ρωτούσαν ο ένας τον άλλο στη γλώσσα τους. Τα Ρωσικά ήταν το απόλυτο φετίχ του και, χωρίς να ξέρει τι λένε ή να τον νοιάζει, απαντούσε “ντα…ντα” με μια έκφραση προσμονής, αποδοχής, υποταγής, επιβεβαίωσης… Σύντομα έφτασαν και οι αστυνομικοί που δεν πίστευαν αυτό που έβλεπαν. Ο πιο ωραίος από αυτούς τον ακούμπησε με την άκρη του κλομπ του, λες και νόμιζε πως ήταν σε όνειρο. Κι εκεί που όλοι περίμεναν πως θα τον συλλάβουν, ο μπάτσος έβαλε το κλομπ στο στόμα του συναδέλφου του κι εκείνος έγλυψε με λαγνεία το συνδυασμό σοκολάτας, ζάχαρης και βότκας. Την ίδια στιγμή ήρθε και ο καστανάς για να δει τι συμβαίνει και, λες και κάποια αόρατη και ακατανίκητη δύναμη να τον είχε κυριεύσει, βούτηξε ένα καυτό κάστανο πάνω στην κρέμα του κορμιού του και μες στην περιποίηση το έδωσε να το φάει ένας Ρώσος.
Η μητέρα πήρε το παιδί της κι έφυγε έντρομη όσο ο profusion, σαν στοιχειακό της ζάχαρης, καθισμένος πάνω στο καρότσι με τα γλυκά, βούταγε κομμάτια ντόνατ στην κρέμα, κουλουράκια στη σοκολάτα, τη ζάχαρη και τη βότκα και τάιζε στο στόμα όλους τους παριστάμενους. Σε μερικούς πλησίαζε το γλύκισμα στο στόμα, εκείνοι περίμεναν να το φάνε αλλά την τελευταία στιγμή το έπαιρνε από το στόμα τους και το δάγκωνε εκείνος…κι όταν αυτοί εξαγριωμένοι πλησίαζαν να του το πάρουν από τα χέρια, εκείνος με μια κίνηση του ποδιού του τους κλώτσαγε μακριά, μόνο και μόνο για να τους καλέσει ξανά κοντά του και να τους ταϊσει…
Ξαφνικά άρχισε να κρυώνει. Ευθύς όλα διαλύθηκαν ξανά από τα μάτια του. Η μητέρα έδωσε το κουλούρι στο παιδί και συνέχισαν τη βόλτα τους, οι ρώσοι συνέχισαν να χασκογελάνε πίνοντας βότκα, οι αστυνομικοί συνάντησαν τον ανώτερό τους και ο καστανάς έδωσε ρέστα σε ένα ζευγάρι που μόλις είχαν αγοράσει ένα σακουλάκι. Και ο profusion, τυλίγοντας γύρω του σφιχτά το σακάκι του, αναστέναξε ξανά με ανακούφιση που όλα ήταν μια ηλίθια κι ανόητη ιστορία του μυαλού του, που τον έκανε να χαμογελάσει καθώς κατέβαινε στο Μετρό για να γυρίσει στο Μαρούσι…

Οι Ιντιάνα Τζόουνς της πούτσας

Αφορμή για το σημερινό άρθρο στάθηκε η συζήτηση που είχα με έναν φίλο, σχετικά με την περιποίηση και φροντίδα της “ευαίσθητης” περιοχής. Αλήθεια, τώρα που το σκέφτομαι, γιατί λέμε ευαίσθητη μόνο εκείνη την περιοχή; Οι άλλες δηλαδή τι είναι, αναίσθητες; Τέλοσπάντων. Τυχαίνει λοιπόν αυτός ο φίλος και συνεβρίσκεται με έναν τύπο και σούξου μούξου το ένα έφερε το άλλο και τελικά, ακολουθώντας την πεπατημένη οδό της αδερφής internet, καφές γνωριμίας, πήδημα γνωριμίας, κατέληξαν τελικά στο κρεβάτι. Πάει ο καημένος ο φίλος μου να του κατεβάσει το γνωστής μάρκας εσώρουχο και βλέπει το μαύρο χάος. Διότι μπροστά του ξεπρόβαλε το δάσος του Αμαζονίου, ο μεγαλύτερος πνεύμονας οξυγόνου του πλανήτη. Τα ‘χασε ο φίλος, φοβήθηκε, σκιάχτηκε για πολλούς λόγους. Πρώτον σου λέει έτσι και μπουκάρει μέσα καμία οικολογική οργάνωση και με κατηγορήσει ότι επιχειρώ παράνομη υλοτομία, ποία η θέσις μου; Δεύτερον, άντε και μπαίνω, παραμερίζοντας τη “βλάστηση” με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, τι θα συναντήσω σε εκείνα τα απάτητα μονοπάτια; Μη και πεταχτεί ο Γκοτζίλα ή κανένας εξαφανισμένος δεινόσαυρος; Ή, ακόμα χειρότερα, μη βρω το θείο τον Αποστόλη που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς και τρέχαμε και κλαίγαμε στα ψέμματα στη Νικολούλη και κάναμε 55% τηλεθέαση;
Τελικά, με τα πολλά, είπε ο άνθρωπος να πάει στα ψαχτά, να παραμερήσει λίγα δέντρα από εδώ, μερικά χορτάρια από ‘κει, μπας και βρει τη “χαμένη πόλη” των Ίνκας και αφού χρησιμοποίησε το χορτοκοπτικό και τη μηχανή του γκαζόν, κάθιδρος και εξαντλημένος, τη βρήκε τελικά την “πόλη” και τον “ουρανοξύστη” της. Μόνο που ήταν λευκός, σχεδόν αλμπίνο, μαραμένος σαν σύκο του Σεπτέμβρη και είναι απολύτως λογικό διότι εκεί μέσα, χωρίς το φως του Ήλιου και χωρίς οξυγόνο, πως περιμένεις να αναπτυχθεί ο “κοκοφοίνικας”;
Ο φίλος μου ισχυρίστηκε ότι μετά από αυτό δεν έγινε απολύτως τίποτα και του είπα ότι τον πίστεψα αν και όλη την ώρα που μου τα έλεγε έβγαζε τρίχες από το στόμα του. Ίσως να ήταν από την αποψίλωση, τι να πω. Πάντως η όλη συζήτηση με προβλημάτισε. Παρόμοιο περιστατικό δεν μου έχει συμβεί ποτέ, τουλάχιστον όχι από άντρα. Σε γυναίκα ωστόσο το έχω δει κατ’ επανάληψη, να ανοίγει τα πόδια και να σου προσφέρει το μπουκέτο σε κοινή θέα. Άντε μετά να δεχτείς να το πάρεις, τη στιγμή που έχεις μάθει από την Ανατομία πως εκεί κάτω κάπου πρέπει να υπάρχει μια πόρτα που οδηγεί σε έναν κατηφορικό διάδρομο αλλά εσύ το μόνο που βλέπεις είναι τα δάση των βροχών του βόρειου ημισφαιρίου, που υποτίθεται πως σώζεις κάθε φορά που παίζεις τα παιχνιδάκια του facebook. Αν φυσικά τολμήσεις και κάνεις αυτό που θέλεις, τότε η φράση “μάλλιασε η γλώσσα μου” αποκτά μια πιο κυριολεκτική σημασία, ενώ στην απίθανη περίπτωση που θελήσει να ανέβει πάνω στο πρόσωπό σου για να του χαρίσεις ένα αξέχαστο γλωσσοπαρκέ, καλό θα ήταν να μη θυμηθείς το σουξέ της Rihanna “you can stay under my umbrella” διότι θα σκάσεις στα γέλια με την αντιστοιχία, αν φυσικά δεν έχεις σκάσει πρώτα από την έλλειψη οξυγόνου.
Βέβαια, αν είσαι τελείως γειά σου, μπορείς να υποκριθείς στον εαυτό σου και στους άλλους ότι η υποξυγοναιμία δεν προκλήθηκε από τη βλάστηση που σου είχε φράξει τις αεροφόρες οδούς αλλά από τις ικανότητες του παρτενέρ σου. Σαν μια φίλη μου που μου είχε πει κάποτε πως ο φίλος της της χάριζε απίστευτους οργασμούς και συνοδεύοντα λαχανιάσματα. Όταν μου τον γνώρισε κατάλαβα καλά πως το λαχάνιασμα και η ταχυκαρδία δεν ήταν από την τεχνική του. Διότι και σε σας πάνω αν έπεφτε ένα βόδι 150 κιλών, θα μπερδεύατε την ταχυκαρδία και την εφίδρωση της σάρκας σας που νιώθει πως κινδυνεύει να συνθλιβεί με τον οργασμό.
Βέβαια η ίδια κατάσταση μπορεί να συναντηθεί και στην οπισθία περιοχή. Θυμάμαι κάποτε μια τέτοια περίπτωση, όπου ήταν τόσο έντονο το φαινόμενο που ένιωθες πως όλη αυτή η βλάστηση έβγαινε από μέσα του. Πήγα στοίχημα πως είχαν φυτρώσει τα εσώψυχά του τα ίδια, πως αν τον άνοιγες μέσα θα έβρισκες βρύα και λειχήνες και τότε συνειδητοποίησα πως η φράση “άνοιξέ με σαν τριαντάφυλλο, σαν γαρύφαλλο” και οι συναφείς μαλακίες που λένε μερικοί, έχουν μέσα τους περισσότερη κυριολεξία από όση φανταζόμουν. Κανονικά, κάτι τέτοιο κώλοι και καβλιά θα έπρεπε να μπαίνουν στο Ε9 και να δηλώνονται στο εθνικό κτηματολόγιο διότι αν γίνει καμιά μαλακία, άντε να αποδείξεις μετά ότι είναι ιδιοκτησία σου και όχι δασική έκταση την οποία και καταπάτησες. Από την άλλη, αν το δηλώσεις μπορεί να κάνεις καμιά γνωστή ελληνική πουστιά και να ζητήσεις αποζημίωση επειδή στο έκαψε ο πάγος ή να ζητήσεις ακόμη και επιχορήγηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση επειδή διαθέτεις βιολογικές καλλιέργειες. Φυσικά, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως στις μέρες που ζούμε υπάρχει και ένας άλλος κίνδυνος που έως τώρα δεν φανταζόμασταν. Μπορεί να διεκδικήσει τον κώλο σου καμία Μονή και μετά θα τρέχεις και δεν θα φτάνεις. Γιατί σου λέει την έχει με φιρμάνι του Σουλτάνου πριν 450 χρόνια και άντε μετά εσύ να αποδείξεις ότι είσαι μόλις 32 χρονών και μαζί με τα 5 που κρύβεις, συνολικά 37. Γιατί, ας μη γελιόμαστε, το δικαστήριο αποκλείεται να πιστέψει ότι μέσα σε μόλις 37 χρόνια έγινε το μικρό κλαδάκι που φύτεψες ολόκληρος πλάτανος. Θα τρέχεις και δεν θα φτάνεις μετά να προσκομίζεις αεροφωτογραφίες από τη Γεωγραφική Υπηρεσία Στρατού. Θα χάσεις το αγροτεμάχιο μέσα από τα χέρια σου και θα καταλήξει σε κανένα μοναστήρι που θα το δώσει για οικοπεδοποίηση και ένα ωραίο πρωί θα δεις μπουλντόζες στον κώλο σου να τον μπαζώνουν για να κτιστούν μεζονέτες. Τέτοια όνειρα είχες για τον κώλο σου; Τον μεγάλωνες και τον φάρδαινες τόσα χρόνια για να έρθει η κάθε κυράτσα να αγοράσει διαμέρισμα και να το παίζιε πρωτευουσιάνα κυρία στις πλάτες του δικού σου κώλου; Τζάμπα πήγαν τόσα χρόνια “γεωτρήσεων” μπας και βρεις πετρέλαιο, που δεν είχες αφήσιε γεωτρύπανο για γεωτρύπανο που να μην έχεις πάρει; Έχε και λίγη αξιοπρέπεια επιτέλους, μην αφήνεις να παίζουν παιχνίδια στον δικό σου κώλο!
Για αυτό, καλό θα ήταν όλοι μας να είμαστε λίγο προσεκτικοί και να κάνουμε μια μικρή περιποίηση, διότι δεν είναι κανείς υποχρεωμένος να μετατρέπεται σε Ιντιάνα Τζόουνς της πούτσας. Αν χρυσό μου χρειάζεται gps και ραβδοσκοπία ο άλλος για να βρει να μπει, θα σε συχτιρίσει και θα μείνεις με το κυπαρίσσι στο χέρι.

Pure magic. Μια νέα εβδομάδα αρχίζει

Καλημέρα. Μια νέα εβδομάδα αρχίζει. Οι περισσότεροι από εσάς θα είστε ήδη στη δουλειά, εγώ είμαι στο σπίτι, καθώς έχω άδεια. Ξύπνησα με ουδέτερη διάθεση, ούτε καλή ούτε κακή. Ο καφές αχνίζει στην κούπα και το τσιγάρο βγάζει καπνούς στο τασάκι. Όλες οι σκέψεις βρίσκονται κλειδωμένες στο μυαλό, είναι νωρις ακόμη και λέω να τις αφήσω να κοιμηθούν λίγο παραπάνω.
Ξέρω πως ο καθένας αντιμετωπίζει τα δικά του προβλήματα όμως κάντε μου τη χάρη και διακόψτε λίγο αυτό που κάνετε. Καθίστε στην καρέκλα σας αναπαυτικά, αδειάστε το μυαλό σας από οτιδήποτε σας απασχολεί και ακούστε αυτή τη μουσική κι ας μην ξέρετε ίσως τα λόγια τι σημαίνουν. Μην φαντάζεστε πως Μαγεία είναι μόνο όλα εκείνα που έχετε δει στο σινεμά. Αυτό που ακούτε είναι Μαγεία και μάλιστα πολύ ισχυρή, καθώς έχει την ιδιότητα, αν της το επιτρέψετε, να λιώσει τον πάγο από τις καρδιές των ανθρώπων. Αν αφεθείτε στη Μαγεία αυτή, τότε να δείτε που αργά και δειλά στην αρχή το φτερό της ψυχής που λέει ο Πλάτωνας θα αρχίσει να ξεδιπλώνεται. Αν νιώθετε μόνοι, να δείτε που αφήνοντας την μουσική να σας γεμίσει η μοναξιά θα διαλυθεί σαν τον καπνό από το τσιγάρο μου.
Κι αν δείτε πως όλα αυτά που σας λέω, έστω και λίγο στην αρχή, θολά και συγκεχυμένα συμβαίνουν, τότε ας αρχίζετε πάντα τη μέρα σας με αυτή τη μουσική, την καθαρή Μαγεία και ελάτε να μου πείτε τα αποτελέσματα.
Καλημέρα και καλή εβδομάδα σε όλους.

Γιορτάζω σήμερα!!

Καλημέρα. Γιορτάζω σήμερα, να με χαιρόσαστε και τα λοιπά και τα λοιπά. Θα σας έβγαζα και να σας κεράσω αλλά αν μάζευα όλους μαζί θα κατακλύζαμε το μαγαζί και θα δημιουργούσαμε κυκλοφοριακή συμφόρησις. Ως γνωστόν, σε αυτή εδώ τη χώρα μόνο εγώ και η Madonna μπορούμε να γεμίσουμε Ολυμπιακά Στάδια. Ποιά gay parade και ποιά live earth μου λέτε; Το ξέρετε ότι μόνο εμένα φοβόταν ο Ομπάμα ότι μπορώ την ίδια στιγμή και σε διαφορετικό χώρο να μαζέψω περισσότερα άτομα από εκείνον; Μην κοιτάτε που δεν τα λέω γιατί δεν είμαι ψωροϋπερήφανος αλλά, αντικειμενικά μιλώντας, μεγαλύτερο event από τη γιορτή μου δεν υπάρχει.

Ο γάμος της καλύτερής μου φίλης (μέρος 2ο)

Ο γάμος είναι το κατεξοχήν μυστήριο που προσφέρεται για κουτσομπολιό αλλά φυσικά όλοι όσοι συμμετέχουν σε αυτό το κάνουν με καλή πρόθεση και όχι επειδή ζηλεύουν. Μάλιστα, ως γνωστόν, οι άντρες είναι χειρότεροι από τις γυναίκες στο κουτσομπολιό και κάηκες έτσι και πέσεις στο βρωμόστομά τους.
Κάτι που δεν μπορώ με τίποτα όμως είναι εκείνο το περίφημο ” η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα”. Αφενός γιατί καμία πια δεν τον φοβήται, αφετέρου γιατί καμία δεν τηρεί το ανόητο αυτό έθιμο. Εδώ κάνεις κρα να βρεις άντρα στις μέρες μας που να μην τον ψιλοπαίρνει και να μην το έχει καν σκεφτεί, θα τον πατήσεις κι από πάνω; Σηκώνονται σε εκείνο το σημείο όλες οι βλαχάρες να δουν, θα τον πατήσει, δεν θα τον πατήσει;
Μια ακόμη μαλακία είναι με το ρύζι. Διότι όταν λέμε να τους πετάξεις ρύζι, αφού έτσι το θέλει το έθιμο, δεν είναι ότι τους μισείς και θέλεις να τους βγάλεις το μάτι. Το ρίχνεις απαλά, συμβολικά και μόνο και όχι λες και τους πετάς πέτρες. Μιλάμε το τι τράβηξαν ζευγάρι, κουμπάροι και παπάς δεν περιγράφεται. Ο τελευταίος τουλάχιστον είχε και το Ευαγγέλιο να τον προστατεύει, τα παιδιά όμως χόρεψαν έναν τυφλό χορό του Ησαϊα γιατί διαφορετικά η δεξίωση δεν θα γινόταν στο κέντρο που είχε οριστεί αλλά στο Πρώτων Βοηθειών. Εγώ φυσικά, ως γνωστός σκατόψυχος που είμαι δεν μπόρεσα να μη σκεφτώ πως οι περισσότεροι έβγαζαν κι απωθημένα, αλλιώς δεν εξηγείται η μανία με την οποία εκτοξευόταν το ρύζι. Ειδικά ένας γέρος που είχε κάνει 25 λεπτά να μπει μέσα τρεκλίζοντας με το πι τόσο που σκέφτηκα να πω στο νεοκώρο να μην κλείσει αμέσως την εκκλησία μετά το γάμο γιατί ήταν εξαιρετικά πιθανό να τα τινάξει ο παππούς, μόλις έφτασε η επίμαχη στιγμή, ξέχασε αρθρίτιδες και γερατειά κι άρχισε να πετάει ρύζι όπως τότε στον ελληνοαλβανικό πάνω στην Πίνδο που σκότωνε αβέρτα το σάψαλο.
Κάτι που επίσης θα έπρεπε να καταργηθεί, είναι όλη εκείνη η στημμένη είσοδος του ζευγαριού στο κέντρο. Σβήνουν τα φώτα, παίζει κάποια μεγαλοπρεπής μουσική, εισέρχεται το ζευγάρι, κόβει την τούρτα, τη δοκιμάζει λίγο και μετά ξεκινάει ένας πολύ ρομαντικός χορός να τους δουν όλοι και να τους καμαρώσουν. Μα τι χαζομάρες είναι αυτές;
“Εσύ στο δικό σου το γάμο τι μουσική θέλεις όταν μπεις με τη νύφη”, με ρώτησε αφελώς ο κολλητός μου λες και δεν ξέρει. “Δεν μπορώ να αποφασίσω. Είμαι μεταξύ του it’s raining men και του sexual revolution” του απάντησα και είμαι σίγουρος πως θα ξανασκεφτεί την πρόταση που μου είχε κάνει παλιά να γίνει κουμπάρος μου. Πάντως έχω πολλές και καλές ιδέες που φοβάμαι βέβαια ότι ιδέες θα μείνουν. Να, για παράδειγμα, γιατί τα γκαρσόνια να μην είναι τεκνά με φοβερά σώματα που θα σερβίρουν φορώντας μόνο ένα μαύρο εφαρμοστό μποξεράκι; Και γιατί ας πούμε να πρέπει να χορέψω εγώ μπαίνοντας στο κέντρο και να μη χορέψουν αυτά έναν αισθησιακό αλλά δυναμικό ταυτόχρονα χορό να ευχαριστηθεί το δικό μου το μάτι; Γιατί θα πρέπει να κόψω εγώ την τούρτα και να μην την κόψουν αυτά, προσφέροντας το ένα στο άλλο μια κουταλιά με όλο τον αισθησιασμό που θα διαθέτουν;
“Εσύ πως και δεν σκέφτεσαι το ενδεχόμενο ενός γάμου;” με ρώτησε ξανά ο κολλητός και όταν δυσανασχέτησα βιάστηκε να συμπληρώσει ενός gay γάμου.
Ας πούμε ότι είχες μες στο δωμάτιό σου μια θηλιά κρεμασμένη από το ταβάνι. Θα πήγαινες ποτέ από μόνος σου να βάλεις το κεφάλι σου εκεί και να κρεμαστείς; Δεν θα το έκανες. Εγώ λοιπόν γιατί να το κάνω;
“Ναι αλλά κάποια στιγμή δεν θα βαρεθείς να ζεις έτσι όπως ζεις;” Καλά, αν βαρεθώ θα το ξανασκεφτώ. Όμως αυτό το κορμί, αυτή η προσωπικότητα είναι πηγή. Όλος ο κόσμος επιτρέπεται να πίνει νερό και να δροσίζεται από τις πηγές.
“Κάποια στιγμή, όμως, θα στερέψεις”. Τι λες αγόρι μου…στερεύει ποτέ ο ωκεανός; Σταματάει ποτέ ο ουρανός να βρέχει; Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Αυτό το σώμα - πηγή δεν ανήκει σε μένα, ανήκει στην ανθρωπότητα.
“Από αυτοπεποίθηση όμως καλά πας”. Ναι ε; Κι εγώ που νόμιζα ότι έκανα χιούμορ…

Ο γάμος της καλύτερής μου φίλης (μέρος πρώτο)

Το ‘πε και το ‘κανε. Τον πήρε τελικά, δηλαδή παντρεύτηκε και είμασταν όλοι εκεί, συγγενείς και φίλοι για να τους ευχηθούμε το “βίον ανθόσπαρτον”. Το άγχος που είχα  δεν περιγράφεται, δηλαδή ούτε που να παντρευόμουν εγώ ένα πράμα. Και να πεις ότι δεν προσπαθήσαμε να τη μεταπείσουμε; Προσπαθήσαμε αλλά εκείνη ανένδοτη. Τον ήθελε και θα τον έπαιρνε και ήταν τόση η επανάληψη των φράσεων “θα τον πάρω”, “βρε είσαι σίγουρη πως θέλεις να τον πάρεις”, “ε, και δεν τον παίρνεις;” που είχε σοκάρει τους θαμώνες της καφετέριας εκείνο το βροχερό απόγευμα που το συζητούσαμε, μιας και δεν είχαν ακούσει ότι μιλάγαμε για γαμπρό και νόμιζαν πως λέγαμε για τον πούτσο. Τελικά η φιλενάδα και τον γαμπρό θα έπαιρνε αλλά και τον πούτσο, αφού αυτά τα δυο πάνε μαζί, δυστυχώς.
Το επόμενο διάστημα κύλησε με πυρετώδεις προετοιμασίες και οργάνωση για να είναι όλα στην εντέλεια. Εκατοντάδες εργατοώρες χάθηκαν σε ψώνια, σε καλλωπισμούς, σε συνεστιάσεις και η μεγάλη ημέρα, με ένα μεσοδιάστημα περίπου 1,5 χρόνου, έφτασε. Ακολουθεί ανταπόκριση από το μέτωπο του γάμου, μέσω σκέψεων που έκανα σε παρατηρήσεις, ευχές και συνομιλίες με καλεσμένους. Μπομπονιέρες θα σταλούν σε όλους τους αναγνώστες διαδικτυακώς.

” Ααα, profusion, πολύ ωραίο το κοστούμι σου. Αν κάτι χαίρομαι σε σένα αυτό είναι ότι ξέρεις να ντύνεσαι πολύ καλά”.
Ναι, η αλήθεια είναι ότι ήθελα να φορέσω κιμονό σαν εκείνο που φόραγε η Madonna στο nothing really matters, μόνο με πιο στενά μανίκια για να φαίνονται και οι δικέφαλοί μου αλλά ας όψεται η κενωνία. Ας ήταν πιο προοδευτική και θα σου ‘λεγα εγώ τι καλά θα πήγαινε το μαύρο σατέν σακάκι με το τοπάκι από μέσα. Ντεφιλέ μόδας θα τους είχα κάνει το γάμο εγώ.

“Τίναξε λίγο τα μαλλιά σου. Έχουν γεμίσει ρύζι και στρασάκια που είχε μέσα”.
Ναι καλά. Αφού δεν με αφήσατε που δεν με αφήσατε να τα βάλω από μόνος μου παντού, θα τα αφήσω κι εγώ στα μαλλιά μου. Έτσι και το χατήρι μου θα γίνει και δεν θα δώσω δικαιώματα. Άντε, για να μη βάλω και γκλίτερ και τρέχετε.

“Κάνε λίγο στην άκρη για να ακουμπήσει το γκαρσόνι το δίσκο”.
Φαντάσου να είναι τόσο προικισμένο το γκαρσόνι που με το που η ξερή του σηκωθεί και δείξει τρεις και τέταρτο νταν, σαν να είναι λεπτοδείκτης, σου απαντήσει: “μην ενοχλείστε” και κάνει μια να και ακουμπάει το δίσκο πάνω στη μαλαπέρδα του κι εσύ από την έκπληξη ανοίξεις το στόμα σου πιο μεγάλο από το τηγανόψωμο που βλέπεις και λόγω δίαιτας σου τρέχουν τα σάλια. Αυτό θα ήταν το πραγματικό κλου της βραδιάς.

“Ήσυχο σε βλέπω, ούτε καν τα κοιτάζεις τα γκαρσόνια. Φαίνεται δεν είναι του γούστου σου επειδή είναι από χωριό” (ατάκα του κολλητού μου).
Μα είσαι τελείως ανόητος τελικά. Οι τσοπαναραίοι εκτός του ότι είναι cult, φημίζονται για το μπρουτάλ του χαρακτήρα τους. Τόσα χρόνια με τους γιάπις και τους ιδιωτικούς υπαλλήλους προκοπή και χαϊρι δεν είδα, εκτός από μια φορά στο κρεβάτι τότε στο μεγάλο σεισμό της Αθήνας που δεν κατάλαβα εξ αρχής και νόμιζα ότι το σπίτι ολόκληρο σειόταν από τις επιδόσεις ενός στελέχους εταιρείας κινητής τηλεφωνίας, οπότε και του φώναξα : “τι είσαι εσύ μανάρι μου; Εγκέλαδος!!” και το πήρε και πάνω του ο μαλάκας και μετά είχε και το θράσος, όποτε ήθελε φίκι φίκι να μου λέει :”είσαι να ενεργοποιήσουμε πάλι το ρήγμα της Πάρνηθας;”. Δεν ήξερε φυσικά ότι εγώ απαντούσα θετικά όχι γιατί τον είχα καμία όρεξη αλλά επειδή έτρεφα τη φρούδα ελπίδα ότι ίσως στο σπίτι μας μαζευόταν ολόκληρο το γεωδυναμικό ινστιτούτο. Δεν μπορεί, κάποιο καλό τεκνό θα έχουν κι εκεί. Αλλά δεν…

“Δηλαδή θες να μου πεις ότι σου αρέσουν οι χωριάτες; Απορώ πως θα μπορούσες να συνεννοηθείς εσύ με αυτούς” (επίσης ατάκα του κολλητού)
Πανεύκολα, αν δεχτείς ότι στον καθένα πρέπει να μιλάς στη γλώσσα του. Για παράδειγμα, θα μπορούσα να του πω: “έλα να την αρμέξουμε τη γίδα” κλείνοντάς του το μάτι. Για πιο extreme καταστάσεις μπορούσα να του πω: ” γουστάρεις να σου πήξω το γάλα να στο κάνω γιδοτύρι και μανουρογιάουρτο;” Ή ακόμα: ” μαρκάλεψέ με και κάνε με να βελάξω σαν τη Μπιρμπίλω όταν την καβαλάει ο Στεφανής”. Αν πρόκειται για κτηματία, του πετάς ένα: “πάμε να σου ξεβοτανίσω το αυλάκι;” και καθάρισες. Ενώ στο γιάπι πρέπει να λες τις γνωστές μαλακίες: “πωπωωω…πόσο σου ανέβηκε ο dow jones!!” ή “άσε με να σου κάνω ένα limit up να’χουν να το συζητάνε όλοι στο Χρηματιστήριο”, ενώ για πιο extreme ακόμα του λες “πάμε να σου υποτιμήσω το δολάριο;” Ε, αυτά είναι που βαρέθηκα.

“Profusion!! Δεν ήξερα ότι χορεύεις τόσο καλό ζεϊμπέκικο! Δεν σε είχα δει ποτέ!”
Και που να με δεις να χορεύω το “σε πόνεσε η καρδιά μου και σε γουστάρει, θέλω τα δυο σου χέρια για μαξιλάρι”. Τέτοιο σπάσιμο γοφού δεν έχεις ξαναδεί, στο εγγυώμαι. Ειδικά το κόλπο με τα δάχτυλα να γυρίζουν γύρω γύρω από τις ρώγες σαν να ψάχνω να βρω σταθμό στο ραδιόφωνο, θα σε αφήσει σύξυλη. Όταν δε δίνω μια και πετάω τη γόβα στον αέρα, το μαγαζί κινδυνεύει σοβαρά από πυρκαγιά.
(συνεχίζεται)

Καλό Νοέμβρη να ‘χουμε

Δεν έχω απολύτως κανένα σχόλιο να κάνω. Και ο τίτλος του άρθρου διέπεται από κάθε ειρωνεία και κλαυσίγελω. Κανείς δεν φταίει, κανέναν δεν κατηγορώ. Πλέον ούτε καν τον εαυτό μου, ούτε τις συνθήκες, ούτε το Θεό τον ίδιο. Ούτε και οι στίχοι του τραγουδιού εκφράζουν το πως αισθάνομαι, απλά μου άρεσε η μουσική και τους έβαλα. Το why? πλέον που μου έρχεται που και που στο μυαλό, δεν έχει την αγωνία της απάντησης. Μάλλον το λέω απλά διότι έτσι θα έπρεπε για να μην φανώ κι αναίσθητος, κάτι που ίσως τον τελευταίο καιρό δείχνω με μεγάλη επιτυχία.
Καλό μήνα σε όλους σας. Κι αυτή η ευχή είναι ειλικρινής.

Αυστηρώς κατάλληλον: η γνώμη μου για την ταινία

Πολλά ακούστηκαν για την πολυαναμενόμενη ταινία του γνωστού συγγραφικού διδύμου Ρέππα - Παπαθανασίου. Τα σχόλια από μέτρια έως κακά, αφού οι περισσότεροι είπαν ότι το “Αυστηρώς Κατάλληλο” ήταν η μετριότερη από τις τρεις προηγούμενες ταινίες. Στην πραγματικότητα αυτό συνέβη επειδή όλοι πήγαν να τη δουν περιμένοντας κάτι σαν το safe sex ή σαν το κλάμα βγήκε από τον Παράδεισο.
Ναι, η ταινία αυτή είναι ιδιαίτερη. Δυο νέοι σκηνοθέτες επιθυμούν να γυρίσουν μια ποιοτική ταινία αλλά εξαιτίας οικονομικών δυσχερειών και χωρίς οι ίδιοι να το γνωρίζουν, πέφτουν θύμα ενός παραγωγού πορνό, ο οποίος το βράδυ χρησιμοποιεί τα ίδια σκηνικά και λόγια, με σκοπό να γυρίσει μια τσόντα που θα τον βάλει ξανά δυναμικά στο παιχνίδι. Η εξέλιξη θα είναι τέτοια, όμως, που οι περισσότεροι θα μείνουν ικανοποιημένοι υπέρ του δέοντος, τόσο οι κουλτουριάρηδες όσο και ο πορνοπαραγωγός.
Αυτή είναι η κεντρική ιδέα, πρωτότυπη και γεμάτη από ατάκες και αρκετά ξεκαρδιστικές σκηνές που οδηγούν σε ένα αποκορύφωμα μπερδέματος λίγο πριν δοθεί η “λύτρωση”, χαρακτηριστικό στοιχείο των ταινιών του γνωστού διδύμου. Εάν σε πολύ κόσμο δεν άρεσε η ταινία είναι διότι, πίσω από την πλάκα, κρύβονται μηνύματα κοινωνικά και ατομικά, καθώς και μια υποβόσκουσα πικρή ατμόσφαιρα. Οι ήρωες, παρά τις ξεκαρδιστικές σκηνές, ζουν ο καθένας το δικό του δράμα και όλοι μαζί είναι πιόνια στο μυστηριώδες παιχνίδι του έρωτα και της σαρκικής επαφής, παραδομένοι σε ορέξεις του σώματος και της ψυχής ζουν τις ψευδαισθήσεις και τα χαμένα τους μεγαλεία. Η Αλέκα Ντούρου, υποτιθέμενη μεγάλη πορνοστάρ του παρελθόντος πνέει τα μένεα εναντίον της νεαρής αντικαταστάτριάς της, οι ηθοποιοί της σοβαρής ταινίας επαναλαμβάνουν διαρκώς τις επιτυχημένες τους παραστάσεις στο παρελθόν, δίπλα σε ιερά τέρατα του θεάτρου, η νεαρή πορνοστάρ που θέλει να κάνει στροφή στην καριέρα της, η καθημερινή γυναίκα που νομίζει πως μπορεί να ζήσει μια περιπέτεια με το νεαρό πανέμορφο ηθοποιό. Όλοι με τα ανομολόγητα πάθη τους, όλοι με μια μυστικοπάθεια που επειδή σε εμάς τους θεατές η αλήθεια είναι γνωστή, καταλήγει να μας κάνει και να γελάσουμε και να μελαγχολήσουμε ταυτόχρονα.
Από τους δύο βασικούς πρωταγωνιστές, ο ένας είναι κολλημένος με την τέχνη του τόσο πολύ που δεν μπορεί να φανταστεί καμία άλλη προοπτική. Οτιδήποτε άλλο για αυτόν είναι μη αποδεκτό, ενώ ο συνάδελφός του αν και επίσης “θεραπευτής” της τέχνης, είναι περισσότερο ρεαλιστής και ανοιχτόμυαλος. Μαντέψτε ποιός θα είναι πιο κερδισμένος στο τέλος. Ακόμη και η ρωσίδα πορνοστάρ θα μπορούσε κανείς να πει ότι είναι “κολλημένη”, όπως θα διαπιστώσατε στο παραπάνω βίντεο.
Οι ταινίες των Ρέππα και Παπαθανασίου αναμφίβολα σε κάνουν να γελάσεις με χιούμορ έξυπνο. Πέρα από αυτό, όμως, σε κάνουν και να σκεφτείς. Από αυτή την άποψη βρήκα την ταινία τους αυτή αρκετά πιο ώριμη από τις τρεις προηγούμενες μεγάλες επιτυχίες. Ίσως να γέλασα κάπως λιγότερο, δεδομένου ότι η πικρή γεύση μου ήταν αρκετά προφανής, όμως σε καμία περίπτωση δεν έκλαψα τα λεφτά μου.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό των ταινιών τους είναι οι gay αναφορές. Στο safe sex είχαν το χαρακτηριστικό του απαγορευμένου, του κρυφού, που δεν πάει το μυαλό σου. Στο αυστηρώς κατάλληλο έχουν το χαρακτηριστικό του όλος ο κόσμος το ξέρει, άρα δεν του κάνει και τόση εντύπωση. Αυτή τη φορά σατυρίζεται το gay χαρακτηριστικό του καλλιτεχνικού χώρου. όχι ξεφωνημένο, όχι ακραίο, καθημερινό όπως τόσα και τόσα άλλα. Άλλωστε, από όσο θυμάμαι, οι σεναριογράφοι ποτέ δεν το έχουν παρουσιάσει ως ακραίο, ως άξιο γελοιοποίησης. Μάλλον περισσότερο σατυρίζουν τις αντιδράσεις όλων των υπολοίπων, οι οποίοι είναι και οι πραγματικά άξιοι γέλιου. Θυμηθείτε τον πατέρα που μαθαίνει ότι ο γιός του είναι ομοφυλόφιλος στη σειρά safe sex. Είναι μαζί του που γελάς και όχι με την επιλογή του γιού του. Έτσι και στην ταινία αυτή αν γελάς με κάτι είναι που ολόκληρος ο κόσμος το ξέρει αλλά δεν το αποδέχεται κατά βάθος. Ούτε καν ο ίδιος ο gay, αφού την κρίσιμη στιγμή της αποκάλυψης φροντίζει να γίνει έξαλλος ότι τον πρόσβαλαν. Στο ίδιος μήκος κύματος, η λεσβία της ταινίας, ενώ είναι πολύ υψηλού επιπέδου, κατά ομολογία όλων, σε ό,τι αφορά στη σχέση της δεν διστάζει να γίνει αυτό που ο κόσμος λέει “κατίνα”.
Νομίζω ότι κανείς δεν θα χάσει εάν παρακολουθήσει την ταινία. Θα εντοπίσει πολύ περισσότερα χαρακτηριστικά από αυτά που σας ανέφερα, μιας και δεν ήθελα να σας αποκαλύψω τις λεπτομέρειές της. Για τους gay φίλους κι αναγνώστες μας, οφείλω να πω ότι θα απολαύσετε την ομορφιά του Όθωνα Μεταξά που προβλέπω την καριέρα του να μας απασχολεί το επόμενο διάστημα

Ο δρόμος ο δύσκολος

Ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα, ίσως μάλιστα το πιο δύσκολο, είναι να δείχνεις την αγάπη σου έμπρακτα. Ή μάλλον όχι απλά να τη δείχνεις αλλά να αφήνεις την καρδιά και όλο σου το είναι να ξεχειλίζει από αυτή τόσο που τίποτε άλλο να μην έχει νόημα. Να αγαπάς εκεί που δεν σου δίνουν σημασία καμία ή πιο πολύ ακόμα εκεί που δεν σε αγαπούν.
Δύσκολο εξίσου είναι να κρατήσεις τις αρχές σου σε έναν κόσμο που πλέον κατά πλειοψηφία δεν διακατέχεται από αυτές. Να είσαι ειλικρινής, ευσυνείδητος, εργατικός, πιστός και τόσα άλλα.
Σήμερα επέλεξα ξανά την ευσυνειδησία παραπάνω από το ατομικό όφελος. Έβαλα την υγεία και την εξυπηρέτηση των άλλων πιο πάνω από τη δική μου ξεκούραση. Δεν το λέω για να ζητήσω τον στέφανο της δόξης ούτε για να ακούσω το ευχαριστώ αλλά ούτε και ως δήλωση της ψυχολογίας του “Μάρτυρα”. Το λέω διότι για μια ακόμη φορά εάν εξασκούσα το δικαίωμά μου του να σχολάω στην ώρα μου και του να εκτελώ μόνο εκείνα για τα οποία σπούδασα και να μην ψάχνω να βρω λύσεις για τα προβλήματα των άλλων, παρακάμπτοντας μηχανισμούς με τους οποίους έτσι κι αλλιώς δεν μπορώ να τα βάλω (διότι είναι φτιαγμένοι κατ’ αυτό τον τρόπο), τότε και κανείς δεν θα μπορούσε να μου πει το παραμικρό, αφού το χρέος μου θα το είχα κάνει αλλά και θα ήμουν σε πολύ καλύτερη κατάσταση τώρα, από αυτή που σας γράφω. Η διαφορά είναι πως το ένα είναι το χρέος σε ό,τι έχει να κάνει με το νόμο το γραπτό και το άλλο είναι το άγραφο χρέος της ψυχής. Διάλεξα το δεύτερο ξανά, εκείνο που “ευχαριστώ” δεν ακούει από τον κόσμο και που πολλές φορές σε κάνει να έχεις μπλεξίματα που δεν υπολογίζεις και που κανείς δεν θα δεχτεί την προσήλωσή σου στο άγραφο χρέος ως ελαφρυντικό. Είναι αυτό το χρέος τώρα που με έχει κάνει να είμαι σε υπερένταση ολόκληρη την ημέρα, να μην έχω ξεκουραστεί και να μην έχω όρεξη να δω, να μιλήσω ή έστω καν να φανταστώ άλλον άνθρωπο.
Γκρινιάζω, ναι, το ξέρω και είστε και συνηθισμένοι σε αυτό. Γκρινιάζω αλλά όσο και να γκρινιάζω, όσο και να αναρωτιέμαι, ξέρω πως πάντα αυτό το χρέος θα διαλέγω όσο κι αν ξεπροβάλει δελεαστικός ο πειρασμός της υπακοής στο χρέος των ανθρώπινων νόμων και κανονισμών. Και, ναι, αναφέρομαι στο Δημόσιο και στο πως λειτουργεί. Για να μην περιγράψω δηλαδή το ασάλιωτο πήδημα που συνοδεύει την κάθε μου ημέρα. Άντε μετά να αγαπήσεις. Αλλά αγαπάς τον κόσμο, γαμώτο!